คนเราเมื่อเติบโตขึ้น ควรจะต้องเรียนรู้ที่จะสามารถรับผิดชอบกับชีวิตตัวเองได้สามารถทำมาหาเลี้ยงชีพตัวเองได้ หาอาหารทานเองได้ทำอะไรๆ ด้วยตัวเองได้และรู้จักหน้าที่และความรับผิดชอบที่ตัวเองมี หน้าที่ต่อตัวเอง ต่อครอบครัว และต่อสังคมรู้จักยืนหยัดสู้ชีวิต
รู้ว่าอะไรสมควรทำ และไม่สมควรทำรู้จักยับยั้งชั่งใจ ในการกระทำพฤติกรรมต่างๆไม่ทำอะไรเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรือทำอะไรประชดชีวิตเหมือนเด็กร้องให้ เวลาไม่ได้ของเล่นที่ถูกใจเพราะการกระทำเช่นนั้นแสดงถึงว่าเป็นคนอารมณ์ปรวนแปร
คนเราไม่ควรคิดที่จะพึ่งพิงผู้อื่นไปตลอดชีวิตเพราะนั่นจะแสดงว่า ยังไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เพียงพอเพราะคนเราก่อนที่จะให้ผู้อื่นช่วยเหลืออะไรจะต้องรู้จักช่วยเหลือตัวเองให้เต็มที่ก่อนและต้องแสดงให้ผู้ที่เราขอความช่วยเหลือ เห็นว่าผู้ขอนั้นก็ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้วเช่นกัน
รู้จักเรียนรู้ที่จะแก้ปัญหาต่างๆด้วยตัวเองแน่ล่ะ คนเราไม่ได้เก่งไปในทุกเรื่องจึงต้องมีการพึ่งพาอาศัยกันน้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า ถ้อยที ถ้อยอาศัย มิตรจิต มิตรใจมีน้ำใจ มีความเกรงใจ เห็นอกเห็นใจผู้อื่นเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม การพึ่งพิงเหล่านั้น จำเป็นต้อง รู้จักการรับ และ การให้การหวังจะเป็นผู้รับแต่อย่างเดียว ย่อมไม่ได้รับการนับถือ
คนที่สู้ชีวิต มีความพยายาม บากบั่นฝ่าฟันต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ ด้วยตัวเอง ย่อมได้รับการยกย่องเมื่อเจออุปสรรค ก็หาทางแก้ไข และป้องกันไม่ท้อแท้ และไม่ท้อถอย
คนที่มีความพยายามสูง ก็จะมีโอกาสประสพความสำเร็จในชีวิตสูง
ถ้าอยากมี อยากเป็น แล้วไม่ลงมือทำจะประสพความสำเร็จได้อย่างไร?
และการกระทำต่างๆนั้นควรอยู่ในกรอบของศีลธรรมด้วย
อย่างไรก็ตาม คนเรา ความสุข ความทุกข์ต่างกันเป้าหมายในชีวิตต่างกัน อาจจะทำให้การดำเนินชีวิต และการเลือกใช้ชีวิตแตกต่างกันไป
แต่เมื่ออยู่ร่วมสังคมเดียวกันแล้วก็ควรทำตัวให้มีค่าไม่ทำตัวเป็นปัญหาของผู้อื่นเพื่อสังคมจะได้อยู่ได้อย่างมีความสุขกันทุกๆคน
